Linia kolejowa Berlin - Swinemuende
Chociaż miasto Świnoujście już od połowy XIX
wieku upominało się o połączenie kolejowe, to wiele jeszcze
musiało upłynąć czasu do realizacji tego życznia. Zbyt wiele
przeszkód było do pokonania. W tej sytuacji brano nawet pod
uwagę, budowę 7,5 kilomatrowej grobli przez Zalew Szczeciński by
ułatwić szczcególnie zima transport przez zamarzający Zalew.
Miasta Anklam, Greifswald i Stralsund połączenie kolejowe
posiadały już od 1863. Świnoujście jeszcze ciagle czekało.
Wreszcie Berlińsko – Szczecińskie Towarzystwo Kolejowe otrzymało
zlecenie na budowę odcinka kolejowego z Ducherow do Świnoujścia.
Dla przeprawy przez Pianę koło Karnin zbudowano poczatkowo 1 – torowy most kolejowy ze środkową, obrotową częścią. Dnia 15 maja 1876 roku ten odcinek został przekazany dla komunikacji. Z Berlina do Świnoujścia było około 200 kilometrów. Odcinek na wyspie Uznam z Karnin do świnoujskiego dworca głównego wynosił około 27 kilometrów. W niespełna 3 godziny można było teraz z Berlina dojechać doŚwinoujścia zwanego w związku z tym „ Wanną kapielową Berlina”. Stacją wyjazdową z Berlina dla pociagów w kierunku Świnoujścia był „Dworzec Szczeciński”
Pociągi osobowe zatrzymywały się w Karnin, Dargen i Usedom, później zaś także w Stolpe koło Usedom jak też w Kutzow.W 1894 doszedł także przystanek u stóp wzgórza Golm. Pociagi pośpieszne oraz przyśpieszone jechały bez zatrzymywania, od Ducherow do Świnoujścia. Most obrotrowy na Pianie, po kilkudziesięciu latach użytkowania został zamknięty, jako niewystarczający dla rosnącego zapotrzebowania i w 1933 roku zastąpiony nowym, podnoszonym w środkowej części mostem. Jako wzór wzięto wówczas most nad Koningshaven w Rotterdamie.
Zaledwie dwanaście lat później, 28 kwietnia 1945 r. niemieccy saperzy wysadzili jego stałe elementy Połączenie kolejowe wyspy ze stałym lądem zostało przerwane Do 1948 r. istniejące torowiska były używane do wywozu przez rosyjskie wojska okupacyjne w ramach reparacji wojennych wszelakich dóbr, poczem zostały one aż do Karnin zdemontowane. Część podnoszona mostu w Karnin pozostała w 1945 nieuszkodzona i do dzisiaj pozostaje jako pomnik znakomitego technicznego rozwiązania, a jednocześnie widomy symbol bezsensownego zniszczenia dokonanego w następstwie II wojny światowej. Istnieje jednakże uzasadniona nadzieja, że w przyszłosci będą tędy znów jeździły pociągi.
Znaczenie linii kolejowej dla dalszego rozwoju kąpielisk na wyspie Uznam jest wręcz nie do przecenienia.Już 1 lipca 1894 roku został oddany kolejny odcinek linii ze Świnoujścia do Heringsdorfu ( przez Ahlbeck ), zaś od 1901 była już wyspa Wolin połączona zosdtała ze Świnoujściem dzięki wprowadzeniu do eksploatacji promu kolejowego. Od roku 1911 koleją dotrzeć można było do oddalonego o 42 kilometry Wolgastu. Uruchomienie tego odcinka było naturalnie w równym stopniu korzystne dla kapielisk Bansin, Ückeritz, Kölpinsee, Koserow, Zinnowitz i Trassenheide. Prom w Wolgaście pozostawał do 2000 roku końcowym przystankiem kolei na wyspie. Kto chciał dalej podróżować, pogodzić się musiał z przemaszem przez most na Pianie do dworca w Wolgaście by stamtąd jechać dalej. W odwrotną stronę trasę tę musieli pokonywać podróżujacy na wyspę Uznam. Po 1945 r. była to jedyna możliwość korzystania z kolei na wyspie. Przez ponad pół wieku pociagi kursowały wahadłowo między Ahlbeckiem a promem na Pianie .
Dla Świnoujścia następstwa wojny były jeszcze bardziej ważkie. Istniejące w mieście dworce straciły całkowicie swoje znaczenie. Funkcjonował tylko dworzec na Warszowie.
Po zastąpieniu starego mostu przez Pianę w Wolgaście w 1996 r.nowym i położniu na nim torów kolejowych w 2000 r., możliwym stało się teraz osiągnięcie lądu stałego przez Uznamską Kolej Kąpielisklową ( UBB ) W kierunku Świnoujścia odbudowany zostało odcinek torów dochodzący aż do granicy. Potem pozostajew ewentualnie pieszy marsz do Świnoujscia, albo wynajęcie taksówki.
Istnieje jeszcze boczny odcinek kolejowy z Zinnowitz przez Trassenheide i Karlshagen do Peenemünde. To 12 kilometrowe odgałęzienie od trasy głównej powstało w latach trzydziestych ubiegłego stulecia na zapotrzebowanie wojskowego ośrodka badawczego w Peenemünde. Już ponad 50 lat odcinek ten jest użytkowany w publicznej komunikacji.
Ilustracje ( od góry ):, Część środkowa mostu w Karnin; Dworzec w Karnin, Dworzec w Usedom, Dworzec główny w Świnoujściu.
R.R.
Dla przeprawy przez Pianę koło Karnin zbudowano poczatkowo 1 – torowy most kolejowy ze środkową, obrotową częścią. Dnia 15 maja 1876 roku ten odcinek został przekazany dla komunikacji. Z Berlina do Świnoujścia było około 200 kilometrów. Odcinek na wyspie Uznam z Karnin do świnoujskiego dworca głównego wynosił około 27 kilometrów. W niespełna 3 godziny można było teraz z Berlina dojechać doŚwinoujścia zwanego w związku z tym „ Wanną kapielową Berlina”. Stacją wyjazdową z Berlina dla pociagów w kierunku Świnoujścia był „Dworzec Szczeciński”
Pociągi osobowe zatrzymywały się w Karnin, Dargen i Usedom, później zaś także w Stolpe koło Usedom jak też w Kutzow.W 1894 doszedł także przystanek u stóp wzgórza Golm. Pociagi pośpieszne oraz przyśpieszone jechały bez zatrzymywania, od Ducherow do Świnoujścia. Most obrotrowy na Pianie, po kilkudziesięciu latach użytkowania został zamknięty, jako niewystarczający dla rosnącego zapotrzebowania i w 1933 roku zastąpiony nowym, podnoszonym w środkowej części mostem. Jako wzór wzięto wówczas most nad Koningshaven w Rotterdamie.
Zaledwie dwanaście lat później, 28 kwietnia 1945 r. niemieccy saperzy wysadzili jego stałe elementy Połączenie kolejowe wyspy ze stałym lądem zostało przerwane Do 1948 r. istniejące torowiska były używane do wywozu przez rosyjskie wojska okupacyjne w ramach reparacji wojennych wszelakich dóbr, poczem zostały one aż do Karnin zdemontowane. Część podnoszona mostu w Karnin pozostała w 1945 nieuszkodzona i do dzisiaj pozostaje jako pomnik znakomitego technicznego rozwiązania, a jednocześnie widomy symbol bezsensownego zniszczenia dokonanego w następstwie II wojny światowej. Istnieje jednakże uzasadniona nadzieja, że w przyszłosci będą tędy znów jeździły pociągi.
Znaczenie linii kolejowej dla dalszego rozwoju kąpielisk na wyspie Uznam jest wręcz nie do przecenienia.Już 1 lipca 1894 roku został oddany kolejny odcinek linii ze Świnoujścia do Heringsdorfu ( przez Ahlbeck ), zaś od 1901 była już wyspa Wolin połączona zosdtała ze Świnoujściem dzięki wprowadzeniu do eksploatacji promu kolejowego. Od roku 1911 koleją dotrzeć można było do oddalonego o 42 kilometry Wolgastu. Uruchomienie tego odcinka było naturalnie w równym stopniu korzystne dla kapielisk Bansin, Ückeritz, Kölpinsee, Koserow, Zinnowitz i Trassenheide. Prom w Wolgaście pozostawał do 2000 roku końcowym przystankiem kolei na wyspie. Kto chciał dalej podróżować, pogodzić się musiał z przemaszem przez most na Pianie do dworca w Wolgaście by stamtąd jechać dalej. W odwrotną stronę trasę tę musieli pokonywać podróżujacy na wyspę Uznam. Po 1945 r. była to jedyna możliwość korzystania z kolei na wyspie. Przez ponad pół wieku pociagi kursowały wahadłowo między Ahlbeckiem a promem na Pianie .
Dla Świnoujścia następstwa wojny były jeszcze bardziej ważkie. Istniejące w mieście dworce straciły całkowicie swoje znaczenie. Funkcjonował tylko dworzec na Warszowie.
Po zastąpieniu starego mostu przez Pianę w Wolgaście w 1996 r.nowym i położniu na nim torów kolejowych w 2000 r., możliwym stało się teraz osiągnięcie lądu stałego przez Uznamską Kolej Kąpielisklową ( UBB ) W kierunku Świnoujścia odbudowany zostało odcinek torów dochodzący aż do granicy. Potem pozostajew ewentualnie pieszy marsz do Świnoujscia, albo wynajęcie taksówki.
Istnieje jeszcze boczny odcinek kolejowy z Zinnowitz przez Trassenheide i Karlshagen do Peenemünde. To 12 kilometrowe odgałęzienie od trasy głównej powstało w latach trzydziestych ubiegłego stulecia na zapotrzebowanie wojskowego ośrodka badawczego w Peenemünde. Już ponad 50 lat odcinek ten jest użytkowany w publicznej komunikacji.
Ilustracje ( od góry ):, Część środkowa mostu w Karnin; Dworzec w Karnin, Dworzec w Usedom, Dworzec główny w Świnoujściu.
R.R.